گر که میدانستی

چه زمستانیم از سر بگذشته است (که نگذشته هنوز )

وچه سرمائیم از سرداب سینه^ء تنگ

استخوان می شکند در تن

بیشتر در من می پائیدی

و آسمان را پائین

و آفتابت را پائین تر می آوردی

و ابرهایت ـــ این خوکان مزرعه^ء سبز فلک ـــ را

آتش اندر پیه گرده می افکندی

و آبهایت را

شعله جای یخ در رگها می غلتاندی

. . .

استخوانم نی توخالی توفانها

شاهرگهایم

نی لبکهائی بر لبهای اشباح

سرم ، این خالی خاموش

قصر متروکه نفرینی ارواح 

دلم ـــ این کاسه^ء خون  ـــ این خون یخزده^ء جادو ـــ در پستو  ـــ

 (بشکنی !

       بشکنی !

       بشکنی ! ای دلم  ! ای سرد تهی از او )

دیر شد . . .

شب قطبی ، آنک ، آمد

                              آمد ، شب بد . . .

ای تب ، ای تابستان ، ای گرم بلند ، ای سوزان

در من این حجره^ء یخ  ـــ

من نمی گویم سالی ، یک لحظه  ، بمان !

                          _{* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *}